Πώς να Αντιμετωπίζεις τη Θλίψη στην Εφηβεία

Η θλίψη στην εφηβεία μπορεί να έρθει αθόρυβα.
Χωρίς πάντα να ξέρεις γιατί.
Μπορεί να είναι βαριά ή απαλή,
μπορεί να κρατήσει λίγο ή να μείνει περισσότερο.

Και αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά με εσένα.
Σημαίνει ότι νιώθεις.
Και το να νιώθεις είναι μέρος του να μεγαλώνεις.

Η Θλίψη Δεν Είναι Αδυναμία

Δεν είναι κάτι που χρειάζεται να κρύψεις.
Ούτε κάτι που πρέπει να “ξεπεράσεις” γρήγορα.

Η θλίψη είναι ένα συναίσθημα που ζητά χώρο.
Όχι λύσεις.
Όχι βιασύνη.

Όταν την πιέζουμε να φύγει, συχνά γίνεται πιο βαριά.
Όταν της δίνουμε χώρο, αρχίζει να μαλακώνει.

Μερικοί Τρόποι να τη Φροντίσεις

• Μίλα σε κάποιον που εμπιστεύεσαι.
  Δεν χρειάζεται να έχει απαντήσεις.
  Αρκεί να σε ακούσει.

• Δώσε στο σώμα σου φροντίδα.
  Ύπνος, φαγητό, κίνηση — όλα παίζουν ρόλο.
  Το σώμα κουβαλά πολλά απ’ όσα δεν λέμε.

• Γράψε αυτό που νιώθεις.
  Όχι για να το φτιάξεις.
  Απλώς για να το αφήσεις να υπάρξει.

• Άφησε τον εαυτό σου να κλάψει.
  Τα δάκρυα δεν σε αποδυναμώνουν.
  Σε ξεμπλοκάρουν.

• Κάνε κάτι μικρό που σου δίνει παρηγοριά.
  Μουσική.
  Μια βόλτα.
  Ένα ζεστό ρόφημα.
  Κάτι που σου θυμίζει ότι δεν είσαι μόνος.

Όταν η Θλίψη Επιμένει

Αν νιώθεις ότι η θλίψη σε τραβάει προς τα κάτω για πολύ καιρό,
αν σε απομονώνει,
αν δυσκολεύει την καθημερινότητά σου,
είναι σημαντικό να ζητήσεις βοήθεια.

Αυτό είναι φροντίδα.

Η στήριξη μπορεί να κάνει τη διαφορά
μεταξύ του να κουβαλάς κάτι μόνος
και του να το μοιράζεσαι.

Μια Τελευταία Υπενθύμιση

Δεν χρειάζεται να είσαι χαρούμενος όλη την ώρα.
Χρειάζεται μόνο να είσαι αληθινός με αυτό που νιώθεις.

Η θλίψη δεν σε ορίζει.
Σε διαπερνά — και κάποια στιγμή, περνά.

Και όσο τη φροντίζεις με καλοσύνη,
τόσο πιο πολύ μαθαίνεις κάτι σημαντικό:
ότι μπορείς να σταθείς δίπλα στον εαυτό σου
ακόμα και στις δύσκολες στιγμές.