Να Μαθαίνεις να Αφήνεις

Υπάρχουν πράγματα που κρατάμε από συνήθεια.
Σχέσεις που δεν μας χωρούν πια.
Ρόλους που κάποτε μας προστάτεψαν, αλλά τώρα μας βαραίνουν.
Σκέψεις που επαναλαμβάνονται, όχι γιατί είναι αληθινές, αλλά γιατί είναι γνώριμες.

Το να αφήνεις δεν είναι πάντα εύκολο.
Συχνά το μπερδεύουμε με απώλεια.
Με αποτυχία.
Με φόβο για το άγνωστο.

Και όμως, πολλές φορές, το να αφήνεις είναι πράξη φροντίδας.

Το Κράτημα Κάποτε Μας Βοήθησε

Ό,τι κρατάμε, το κρατάμε για κάποιο λόγο.
Μας έδωσε ασφάλεια.
Μας βοήθησε να αντέξουμε.
Μας συνόδευσε σε δύσκολες στιγμές.

Δεν χρειάζεται να το κατηγορούμε.
Χρειάζεται μόνο να αναγνωρίσουμε
αν εξακολουθεί να μας εξυπηρετεί.

Το να Αφήσεις Κάτι Δεν Είναι Βιασύνη

Δεν γίνεται με μια απόφαση.
Γίνεται σιγά-σιγά.

Μέσα από μικρές συνειδητοποιήσεις.
Μέσα από στιγμές που νιώθεις:
«Αυτό δεν μου ταιριάζει πια.»

Και αυτό είναι εντάξει.
Δεν σημαίνει ότι άλλαξες προς το χειρότερο.
Σημαίνει ότι μεγάλωσες.

Όταν Αφήνεις, Κάτι Ανοίγει

Χώρος.
Αναπνοή.
Ενέργεια.

Όταν δεν κρατάς τόσο σφιχτά,
η ζωή βρίσκει τρόπους να κινηθεί.

Και μέσα σε αυτό το άνοιγμα,
συχνά εμφανίζεται κάτι νέο —
όχι πάντα θορυβώδες,
αλλά πιο αληθινό.

Μια Υπενθύμιση

Δεν χρειάζεται να αφήσεις τα πάντα.
Χρειάζεται να αφήσεις ό,τι δεν σου επιτρέπει πια να είσαι εσύ.

Το να αφήσεις κάτι δεν σε αδειάζει.
Σε ελαφραίνει.

Και καμιά φορά,
μόνο όταν αφήνουμε,
ανακαλύπτουμε πόσο χώρο είχαμε ανάγκη.